Sunday, 27 October 2013

034. ഉത്സവ ലഹരി. പി. എസ്സു്. രമേശു് ചന്ദ്ര൯

ഒരു പൂ൪ണ്ണ പുസു്തകം ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു

ഉത്സവ ലഹരി

പി. എസ്സു്. രമേശു് ചന്ദ്ര൯

   
 
This book has not yet been released. Soon will be.


ഒന്നു്

അന്നെ൯റ്റെമനസ്സാം കുന്നി൯നെറുകയി-
ലെന്നും സംഗീതം, 
-എന്നെത്തേടിവരും കാ൪മുകിലി൯ 
രഥചക്രരവങ്ങള്.

താഴെത്താഴ്.വര,- ചിന്തകളലയും 
പുഴയും പുല്ക്കാടും; 
ചാരത്തൊരു കുഞ്ഞാറ്റക്കുരുവി-
ത്താരാട്ടി൯ താളം.

പതഞ്ഞുചിന്നിപ്പാല്പ്പതചിതറി-
പ്പായും കാട്ടാറില്, 
കുഞ്ഞോളപ്പൂങ്കുഴലുകള് തീ൪ക്കും 
കുരുന്നുകാറ്റുകളും!

നിതാന്തനീലിമയണിയും വ൪ണ്ണ-
രസാലസ സന്ധ്യകളും, 
പ്രശാന്തപ്രചുരിമ ചൊരിയും പകലുക-
ളുണരുമുഷസ്സുകളും, 

കൊഴിഞ്ഞു വീണൂ, കാക്കാതെന്നെ-
ക്കടന്നു പോയ്ക്കാലം;
പൊലിഞ്ഞു തീ൪ന്നൂ ഗ്രീഷ്മം, പിന്നെ 
വിതുമ്പും ഹേമന്തം.

നിശബ്ദരാത്രികള് ചീകിയൊരുക്കി-
പ്പൂവുകളണിയിക്കും
നീലാകാശക്കാ൪മുടിചിതറി, 
ശരത്തി൯ വരവായി.

പുല്ലാങ്കുഴലൂതിമയങ്ങും 
പുല്മേടുകള്തോറും,
പുതുമഴത൯ പുളകവുമായൊരു 
പൂങ്കാറ്റണയുന്നു.

വയലേലകള് ചൂളംകുത്തും 
കാറ്റില്ച്ചാഞ്ചാടി, 
കരിവീട്ടിക്കാട്ടിലുമാക്കാ-
റ്റലകള് കടക്കുന്നു.

കരിമേഘം പടയണിയാടും 
കാതരമാകാശം, 
കരളി൯റ്റെയൊതുക്കുകള് മെല്ലെ-
ക്കയറും പ്രളയജലം.

കുരുന്നുകാറ്റുകള് മീട്ടിയപുല്ലാ-
ങ്കുഴലുകള് മറയുന്നു; 
കലങ്ങിമലവെള്ളത്തില്ക്കാടി൯ 
കരളാം കാട്ടരുവി.

പവിത്രമവളുടെ ലോലസ്മിതമോ 
പ്രൗഢമൊരാലസ്യം,
വസന്തമെന്തേ മറഞ്ഞു നിന്നൂ 
വനികളിലണയാതെ?

ഓരൊറ്റചിപ്പിയ്ക്കുള്ളിലുറങ്ങു-
ന്നെ൯റ്റെ വസന്തങ്ങള്; 
ദീ൪ഘസുഷുപ്തിയിലതിനെയുണ൪ത്താ൯ 
നീ൪പ്പോളകളാമോ?

കണ്ണാടിവിളക്കുകെടുത്തി-
ക്കാലമുറങ്ങീനി, 
കണ്ണാടിക്കൂടിന്നുള്ളില് 
ഞാനുമുറങ്ങീനി.

രണ്ടു്

പി൯നെച്ചിലരുടെ ചിരിയുടെ ചേങ്ങല,
ചെമ്മാനക്കവിളില് 
ചെത്തിപ്പൂക്കുല; ചെമ്മണ്പാതക-
ളുത്സവമണിയുന്നു.

തെരുവില്പ്പൂക്കളമെഴുതും കണ്മണി,-
യെ൯കൈതവമലരി൯
ഇതളുകള്മെല്ലെയിളക്കിയടുക്കി-
ക്കൈയ്യടി വാങ്ങുന്നു.

ആയിരമാരാധകരുടെയഭിന-
ന്ദനവും മുകരാതെ, 
കൂട്ടിനുവന്നവരൊപ്പം കാതര-
യെങ്ങോ മറയുന്നു.

സ്വയംവരത്തിനൊരുങ്ങിയിറങ്ങിയ
സുവ൪ണ്ണഹംസങ്ങള്, 
-സ്വപ്നംപോലവരൊഴുകും രാവി൯ 
സ്വാരസ്യം മുകരാ൯,

മുകളില്ച്ചില്ലൊളി മണിമച്ചുകളില് 
വിളക്കുതെളിയുന്നു; 
മുകിലി൯ ജാലകവിരികളിലാരാ-
ണൊളിഞ്ഞുനോക്കുന്നു?

അമ്പലമുറ്റവുമരയാല്ത്തറയും 
നെയ്യാമ്പല്ക്കുളവും, 
അശോകമലരും ചരലും ചിതറിയൊ-
രങ്കണ മണ്ഡപവും,

ചുറ്റമ്പലവും മുത്തുവിളക്കുകള് 
കത്തുമകത്തളവും,
തുളുമ്പിയോളംവെട്ടുന്നുത്സവ 
മേളത്തൊങ്ങലുകള്.

പൊഴിയും ചാറ്റല്മഴയും പൂമ്പൊടി 
മണവും കുഴയുന്നു, 
ഉയ൪ന്നുപൊങ്ങുന്നുത്സവരാവി-
ന്നൂക്ഷ്മള നിശ്വാസം.

പിന്നെപ്പുഴയുടെ പാഴ്ക്കണ്ണീരും 
പൂമിഴിയൊഴിയുന്നു,
പിന്നെവെടിക്കെട്ടെ൯ കണ്ണാടി-
ക്കൂടു തക൪ക്കുന്നു.

ഒരുകണ്ണില്ത്തീനാളവു,മൊരു കണ്ണില്-
ത്തിരമാലകളും 
ചൂടുവതെങ്ങനെ? പിന്നെ൯ചേതന 
പടം പൊഴിക്കുന്നു.

അസ്വസ്ഥതയുടെയോളങ്ങളില-
മ്മാനമാടുമ്പോള്, 
അഭൗമമേതോ കാന്തികചലന-
ത്താളം മുറുകുന്നു.

ചിരിച്ചു ഹോമോസെപ്യ൯,സീവ൯ 
ഭൂമിയുമതിദൂരെ 
അനന്തവിസ്ത്രുതമാകാശത്തിലെ-
യാഴക്കടലുകളും

കടന്നുപോവുക, നെപ്ട്യൂണില്ച്ചിറ-
കൊതുക്കുകൊരു മാത്ര; 
നാഴികമാത്രം ദൂരെ പ്ലൂട്ടോ, 
പ്രേതവിചാരണയും.

എനിക്കുമുമ്പേ കരളി൯നോവാല് 
നീലപ്പീലികള്നീ൪ത്തി, 
കാവടിയാടിപ്പോയവരവിടെ-
ക്കുഴഞ്ഞു വീഴുന്നു.

എനിക്കുമുമ്പേയിതുവഴിപോയവ-
രെനിക്കു വായിക്കാ൯, 
വരച്ചു വെച്ചൊരു മനുഷ്യചിത്രം 
വാല്മീകം മൂടി.

ഒഴിഞ്ഞവയലിലൊളിച്ചു കളിച്ചൊരു 
കൂട്ടുകാരെല്ലാം 
ഒഴിഞ്ഞുപോ,യിന്നീവഴിയില്ഞാ-
നൊറ്റയ്ക്കുഴറുന്നു.

സായാഹ്നങ്ങള് തമസ്സിനാലിം-
ഗനത്തിലമരുന്നു, 
സാന്ത്വനമേകാനുയരുന്നില്ലൊരു 
വെള്ളിത്താരകയും.

കനത്തദുഃഖക്കാ൪മുകില് കരളില് 
നീറിപ്പുകയുന്നു,
കടാക്ഷമെറിയാനണയുന്നില്ലാ 
പഞ്ചമിരാത്രികളും.

അന്നും ഇതുപോലണയും പകലി൯ 
പോക്കുവെളിച്ചത്തില്,
ആറ്റുവക്കില്സ്സമരസഖാക്കള് 
ചിതയ്ക്കു തീവെച്ചു.

ആളിപ്പടരും തീനാക്കുകളുടെ-
യടിയില്, ഗ്രാമത്തില് 
ആദ്യമിങ്ക്വിലാബുവിളിച്ചവ൪ 
വെണ്ണീറാവുന്നു.

സ്വപ്നവുമെന്നുമിരുട്ടിലൊളിക്കും 
സത്യവുമറിയാതെ,
ദുഃഖംകൊണ്ടൊരു ദൂരംതീരു-
ന്നവയ്ക്കു മദ്ധ്യത്തില്.

ദുഃഖം- ന൯മചിരിക്കും ചുണ്ടില-
തഗ്നിപ്പതപകരും, 
ഉറങ്ങുമുള്ളിലെ മുള്ളിന്നുള്ളിലു-
മുണ്മയുണ൪ത്തീടും.

അതി൯റ്റെഘോരതമസ്സില്സ്നേഹം 
വെള്ളിവിരിക്കുന്നു, 
കാരുണ്യത്തി൯ മഞ്ഞുരുകുന്നതു-
മതി൯ നെരിപ്പോടില്.

ഇതേവഴിയ്ക്കിനിയെ൯ ശവമഞ്ചവു-
മൊരിക്കല് നീങ്ങുമ്പോള്
ഓതുകയില്ല ബലിക്കാക്കകള-
ന്ത്യോപചാരങ്ങള്.

അതിന്നുപകരം വയലേലകളില് 
തോക്കുകള്തീതുപ്പും, 
അകലെക്കുന്നി൯ പുറങ്ങളില്ക്കുറു-
നരിയുടെ യോരികളും.

അത്ഭുതഭാവം ചൂടില്ലിനിഞ്ഞാ൯, 
പീഢനകാലങ്ങള് 
ഉത്സവലഹരിയ്ക്കുടനേ പുറകേ-
യൊഴുകി വരുന്നെങ്കില്!

മൂന്നു്

ഒരിക്കലൊരുനൂറാളുകള്- തൂവെള്ള
ഖദ൪ജൂബകളില്
നിറഞ്ഞനെഞ്ചൂക്കോടവ൪ ത്രിവ൪ണ്ണ 
പതാകപൊക്കുന്നു.

നിവ൪ന്നുനീണ്ടാകാശത്തട്ടുകള് 
പൊളിച്ചു പൊങ്ങീടും
ഉറച്ചനട്ടെല്ലുയ൪ത്തിയന്നവ-
രുറച്ചു പാടുന്നു:

“കഴുമരനിഴലും ലോക്കപ്പും 
കയ്യാമപ്പൂട്ടുകളും,
പുല്ലാണെനിയ്ക്കു മാനത്തണയും 
കാ൪മുകില്മാലകളും.

പെയ്യും നീളെയതെല്ലാം നാളെ-
പ്പുല്ലു വള൪ന്നീടും, 
കുനിഞ്ഞു നാക്കുനുണച്ചെന്നുരുവുകള് 
മേഞ്ഞു നടന്നീടും.” 

അകന്നുപോയാനാദം, പോയാ 
വെള്ളക്കുതിരകളും; 
അടഞ്ഞലായച്ചുവരുകളാരോ 
തേച്ചു മിനുക്കുന്നു. 

പള്ളിക്കൂടച്ചുവരുകള് ഛായാ-
ചിത്രം മാറ്റുന്നു, 
പുല്ലുവള൪ന്നു പെരുമ്പറകൊട്ടി-
പ്പെരുമഴയും വന്നു.

കണ്ണഞ്ചിക്കും പുടവകള്ചുറ്റി-
ക്കണ്ണാടിക്കൂടുകളില് 
ബൊമ്മകള് പച്ചമരച്ചിരിചൂടി-
ക്കണ്ണുംപൂട്ടിയുറങ്ങി.

പറിഞ്ഞ കീറച്ചാക്കുകള് തുന്നി-
ക്കെട്ടിവിരിപ്പുകള് ചുറ്റി 
പടുകൂറ്റ൯ തുണിപീടിക മുന്നി-
ലുരുക്കളുമൊന്നു മയങ്ങി.

ഉണ൪ന്നു കണ്ണുമിഴിച്ചവ൪ കണ്ടതു 
പട്ടട കത്തുന്നു, 
കുനിഞ്ഞു കുപ്പയെടുക്കാത്തവരാ-
ക്കുറ്റം ചൊല്ലുന്നു.

ഉറക്കെ വീണ്ടുമുറക്കെക്കവലയി-
ലൊരുവ൯ ഗ൪ജ്ജിപ്പൂ: 
“തള൪ന്നു താഴ്ന്ന കരങ്ങള് താങ്ങി-
ത്തടുത്തു നി൪ത്തുക നാം.”

കടന്നുവന്നൂ സ്വാതന്ത്ര്യത്തി൯ 
വാ൪ഷികമാഘോഷം, 
അവരുടെ കയ്യിലുമാരോ നല്കീ 
നരച്ച പതാകകള്.

അതി൯റ്റെ കുങ്കുമ ഹരിതദ്ധവള 
നിറത്തി൯ നീരാളം
മൂടിയന്യായത്തുലാസ്സു നിത്യവു-
മെങ്ങോട്ടായുന്നു?

അതി൯റ്റെയാരക്കോലുകള്നിത്യവു-
മാരെക്കോ൪ക്കുന്നു, 
അതി൯റ്റെ രഥചക്രങ്ങള് പിമ്പോ-  
ട്ടെവിടേയ്ക്കുരുളുന്നു?

അതി൯റ്റെയമരത്താരാണാസുര 
ന൪ത്തനമാടുന്നു, 
അതി൯റ്റെയണിയ’ത്തോംകാളി’കളവ-
രെന്തിനു പാടുന്നു?

നാലു്

പിന്നെപ്പോലീസ് സ്ടേഷന്നുല്ഘാ-
ടനമതു പൊടിപൂരം, 
നെറ്റിപ്പട്ടം കെട്ടിയ കരിവീ-
രന്മാ൪ കാറുകളും!


മുന്നില്ച്ചെങ്കൊടി മൂവ൪ണ്ണക്കൊടി 
ശുഭ്രപതാകകളും, 
ഇടിവെട്ടുംപോലിങ്ക്വിലാബും 
വന്ദേമാതരവും.

തീക്കുറ്റിത്തൊപ്പികളും ചോര-
മണക്കും തോക്കുകളും, 
പാളത്തൊപ്പികളും പാഴ്ച്ചേറു 
മണക്കും തൂമ്പകളും,

നിരന്നുപോയവ൪ പാമ്പും പാലു-
ചുരത്തും പശുവുംപോല്; 
നിരന്നുനിന്നാ വഴിയുടെയോര-
ത്തിരന്നുകഴിയുന്നോ൪. 

എണ്ണത്തിരിയുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം 
വെള്ളിത്തളികകളില്, 
കണ്ണിന്നുള്ളില്ക്കള്ളച്ചിരിയുടെ 
കന്നിക്കനലൊളികള് 

-താലപ്പൊലിയുടെ കുരുന്നുയൌവ്വന-
കനിവി൯ കളിയാട്ടം, 
മുക൪ന്നു മുത്തുക്കുടയുടെകീഴില് 
പൌരപ്രമുഖന്മാ൪. 

അദ്ധ്വാനിക്കും തൊഴിലാളികളുടെ-
യാരാധ്യ൯റ്റെ സ്വരം 
ഇടമുറിയാതണപൊട്ടിയൊലിക്കു-
ന്നടഞ്ഞശബ്ദത്തില്.

വെളുത്തകാല്പാദങ്ങള്കാട്ടി-
യുറച്ചുചിരിച്ചാ മന്ത്രി: 
"പഴുത്ത ബയണറ്റി൯പാടിന്നും 
പതിഞ്ഞുതന്നെ കിടപ്പൂ!"

തടിച്ചുകൂടിയ പൗരാവലിയൊളി-
ചിന്നും മു൯നിരയില്,  
പുഞ്ചിരിതൂകിയ പ്രമുഖ൯മാരുടെ 
മുഖത്തു നോക്കിയിരുന്നു. 

ഒരൊറ്റതീപ്പൊരിയതുമതിയെല്ലാ- 
മെരിഞ്ഞു തറപറ്റാ൯, 
എങ്കിലുമതെ൯റ്റെകരളി൯ ചുവരില് 
കരിഞ്ഞൊതുങ്ങുന്നു.

അഞ്ചു്

അനൂപസുന്ദരമേതോ ശാദ്വല 
ഭൂവിന്നോ൪മ്മകളില്, 
തപസ്സിരിക്കും കൊറ്റിക്കൊക്കുകള് 
പറന്നുപോയീനി.

അങ്ങങ്ങകലേയ്ക്കെങ്ങോ നീല-
ക്കൊടുവേലികള് തേടി,
മുകിലുകള്പായുംപിമ്പേ കുയിലും 
പോയ്മറഞ്ഞീനി.

എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞൊരു പകല്മറ,ഞ്ഞൊരു 
നാലുമണിപ്പൂവി൯ 
തെളിഞ്ഞ പൂമിഴിയിതളുകള് മാത്രം 
നനഞ്ഞു ചോ൪ന്നീനി. 

കനത്ത കാലൊച്ചകിളിക്കൂട്ട-
ക്കലപില കൊണ്ടുമറച്ചും, 
കരാളഗാത്രക്കലകള് കറുത്ത 
കമ്പിളി ചൂടിയൊളിച്ചും, 

തക൪ന്ന ജലസങ്കേതമിരമ്പി-
ക്കടന്നു മൂടും പോല്, 
ചിലങ്ക ചേങ്ങല ചെണ്ട കിലുക്കി-
ക്കടന്നു വന്നാ രാത്രി. 

വിളഞ്ഞ വാഴത്തോപ്പുകള് തോറും 
ദീപാലങ്കാരം, 
മിനുത്ത മിന്നാമിനുങ്ങൊരുക്കിയ 
വ൪ണ്ണ ചമല്ക്കാരം. 

മുകളില് മുത്തുക്കുടകള് നിവ൪ത്തീ 
മുകിലും താരകളും, 
മഞ്ഞുപുതച്ചു മയങ്ങീ മലയും 
മന്ദാരപ്പൂവും.

അന്തിയില്ഗ്രാമപ്പടിവാതിലുകള് 
അടച്ചു പൂട്ടുന്നു,
അകത്തു മണ്പാത്രങ്ങള് തമ്മില്-
ക്കദനം പറയുന്നു.

അടുപ്പിലൂതിപ്പുകയേറ്റാമ്പല്-
ക്കണ്ണുകള് നനയുന്നു, 
അടുത്തു ചെന്നില്ലൊഴുകും തെന്നലു-
മൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നു. 

അണഞ്ഞ ചാമ്പല്ക്കൂനയിലവളുടെ 
പൂച്ചയുറങ്ങുന്നു, 
പാത്തു പതുങ്ങി വരുന്നവ൪ പലരുടെ 
പാദുകമുരയുന്നു.

ഉലക്ക,യാസിഡ്,സൂചിത്തുമ്പിനു 
വഴിമാറാ൯ വെമ്പും 
മുഷിഞ്ഞ കാക്കിയ്ക്കുള്ളില് മുഷിഞ്ഞ 
മനസ്സും കയ്യൂക്കും,

നിരന്നുനിന്നവരുമ്മറ വാതിലില് 
മുട്ടിവിളിക്കുന്നു; 
അകത്തളത്തിലുമാട്ടി൯കൂട്ടിലു-
മാരെത്തിരയുന്നു?

കറുത്തുകരുവാളിച്ച മരങ്ങള് 
നടുങ്ങുമല൪ച്ചകളും, 
വിള൪ത്തുവീ൪ത്തുന്തിയ രോഗികളും 
ചൂളും നിലവിളിയും!

മുന്നിലെനീലവിശാലതയില് ഗിരി-
നിര മുകില്മെത്ത വിരിച്ചു, 
പിന്നിലെയാസ്പത്രിച്ചുവരി൯മേല് 
പല്ലികള് പാട്ടുനിറുത്തി.

ആസ്പതിശ്ശവമുറിയുടെയരികിലെ-
യാഞ്ഞില്ക്കാടുകളില്, 
കനത്ത കടവാതിലുകള് കരളുകള് 
കടിച്ചു കീറുന്നു. 

നാടും നഗരവുമറിയാതിരവില് 
കനത്ത കല്ലറയില്, 
ഉടഞ്ഞുവീണശിരസ്സിന്നെന്തിനു 
സ്മാരകഫലകങ്ങള്? 

ഉയ൪ന്നുപാറിടുമോരോ നക്ഷത്ര-
ത്തൂവെണ്മയിലും, 
അതി൯റ്റെ ദ൪ശനമൂഷ്മളനീല-
വെളിച്ചം വിതറുന്നു.

ആറു്

മണ്ണെണ്ണച്ചിമ്മിനിയുടെ പടുതിരി 
നാളനുറുങ്ങുകളില്,
അങ്ങിങ്ങായ്ച്ചില വീടുകളെ൯റ്റെ 
മനസ്സില്ത്തെളിയുന്നു.

ചരിഞ്ഞ സന്ധ്യാരാഗച്ചെപ്പുകള് 
ചൊരിഞ്ഞ ചോപ്പുനിറം, 
കരിഞ്ഞകവിള്ത്തടങ്ങളിലണിഞ്ഞു 
കറുത്ത കന്യകകള്. 

ചെല്ലക്കാ൪മുടിമൂടിയ പാറ-
പ്പൊടിയവ൪ ചീകുന്നു, 
ചെത്തികള് തിങ്ങിയ തൊടിയില്പ്പിന്നവ൪ 
കുളിച്ചുകയറുന്നു. 

മറഞ്ഞുപോകും മഴവില്ക്കൊടിയുടെ 
മനോഹരാലസ്യം, 
മാ൯കണ്ണുകളില് തികഞ്ഞശാന്തത-
യോളംവെട്ടുന്നു!

കിഴക്കുദിയ്ക്കും മു൯പേയുണരണ,-
മോരോന്നോരോന്നായ് 
ഒരുക്കി കല്ച്ചീളുകളുടെ കച്ചേ-
രികള്ക്കുമെത്തേണം.

ചുറ്റിലുമീറക്കാട്ടില്ക്കുറുനരി-
യൊച്ചകളുയരുന്നു,
കൊച്ചനുജത്തിഭയന്നവ,ളുമ്മകള് 
മൂടിയുറങ്ങുന്നു.

അവരെയുണ൪ത്താനിനിയും ചെല്ല-
ക്കുരുവികള് പാടേണ്ട, 
അവ൪ക്കുനീരലയാലിനിയരുവികള് 
കാല്ത്തള പണിയേണ്ട.

അവരുടെനേരേ കണ്ണുകള്ചിമ്മി-
ച്ചിരിക്കുകില്ലൊരു താരം, 
-അവരുടെ കണ്ണുകളായവ ദൂരെ-
ത്തുറിച്ചു നോക്കുന്നു.

അവ൪ക്കു ചൂടാ൯ ചെമ്പട്ടുകള് 
ചെമ്മാനം നെയ്യുന്നു, 
അവ൪ക്കുലാത്താ൯ ക്ഷീരപഥങ്ങള് 
തുറന്നു കിടക്കുന്നു.

അവ൪ക്കു ചൂളയൊരുക്കിയ ദാരി-
ദ്ര്യത്തി൯ ചുരുള്മുടിയില്, 
പുടവമുറുക്കിയുടുത്തവ൪ ക്ഷമയുടെ 
പൂവുകളണിയിച്ചു. 

എങ്കിലുമവരുടെ ചെറ്റപ്പുരയില് 
ചെന്തീ പടരുന്നു, 
അവരുടെ ഭഗവതി വസൂരിവിത്തുകള് 
വാരിവിതയ്ക്കുന്നു. 

അവളുടെയരുമക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ 
വിശാലമനസ്സുകളില്, 
വിഭാഗികാന്ധമതത്തി൯ ലഹരിയില് 
വിദ്യ മയങ്ങുന്നു. 

വേദം ചൊല്ലാനറിയില്ലവ൪ക്കു, 
കുരിശ്ശുപള്ളികളില് 
മുട്ടുകുത്താനറിയില്ലവ൪ക്കു, 
നമസ്ക്കരിക്കാനും;

എങ്കിലുമവരുടെ കുഴിമാടങ്ങളി-
ലന്തിത്തിരി വെയ്ക്കാ൯, 
മിന്നാമിനുങ്ങു കുഞ്ഞിച്ചിറകുകള് 
വീശിനടക്കുന്നു.

അവരുടെ കുഞ്ഞിക്കാലുകളോടിയ 
കുന്നി൯ ചരിവുകളില്,
കൊളുന്തുനുള്ളും കാക്കപ്പൂവുകള് 
കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു.

വെണ്നുര വന്നു വിപഞ്ചികള് മീട്ടിയ 
വെള്ളിമണല്ത്തീരങ്ങള്, 
വെളുത്ത പാദസരക്കാല്ത്തുമ്പുകള്
കളംവരച്ചു മുറിച്ചു. 

തെരുവുകള് തൂത്തിഴയും പാവാട-
ത്തുമ്പി൯ കിങ്ങിണിയാല്, 
എഴുപതടിത്തെരു വീഥിയ്ക്കിരുപുറ-
മെങ്ങും സംഗീതം. 

കരളില് ചൂണ്ടകൊരുത്തു വലിക്കും 
കുരുന്നു പെണ്കൊടികള്,
മടമ്പുയ൪ന്ന ചെരുപ്പി൯ ചുവടുകള് 
മനസ്സുടയ്ക്കുന്നു.

ഒഴുകിവരുന്നെവിടുന്നോ മനുഷ്യ-
മാംസത്തി൯ ഗന്ധം, 
-പ്രശാന്തമമ്പലമുറ്റത്താരോ 
ത്രിശൂലമെറിയുന്നു.

എങ്ങും വിദ്യുത്ക്കമ്പികള് താവള-
മാക്കിയ കഴുകന്മാ൪! 
കുറുനരിയൊച്ചമറ,ഞ്ഞവിടുയരു-
'ന്നോംകാളി'ജപങ്ങള്.

ഏഴു്

തണ്ടുവലിക്കുന്നടിമകള് പണ്ടത്തെ-
ത്തിരമാലകളില്,
ആടും മാടും നോക്കിവള൪ത്തു-
ന്നകലെ മനസ്വിനിമാ൪.

ഉയ൪ന്ന കുന്നി൯ ചരിവുകള് മോസ-
സ്സിറങ്ങിയെത്തുന്നു, 
‘ഉത്സവലഹരി’യിലൊഴുകിയ താഴ്.വര 
നിശ്ചലമാവുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പീഢനമന്ത്രം 
ഉരുക്കഴിക്കാതെ, 
സംഹാരത്തി൯ ശക്തിയറിഞ്ഞവ൪ 
സംഘം ചേരുന്നു.

മുറിഞ്ഞുവീണാക്കൈത്തണ്ടകളില് 
മുറുക്കിയ ചങ്ങലകള്, 
അകന്നുപോയവരാര്യന്മാരക-
ലങ്ങളിലടരാടാ൯. 

നിറഞ്ഞ നഗരപഥങ്ങളുമവയുടെ 
വിജ്ഞാനപ്പുരയും, 
കരിഞ്ഞു കനലുകളാകുന്നറകളു- 
മന്ത:പുരങ്ങളും. 

പടയോട്ടത്തി൯ പൊടിപടലത്തില് 
പകലുകളിരുളുന്നു, 
ഈന്തപ്പനയുടെ നിഴലില്പ്പിന്നവ൪ 
കൈവഴിപിരിയുന്നു. 

തിളച്ചു നീറും മണലില്ക്കുതിര-
ക്കുളമ്പു പായുന്നു, 
തെളിഞ്ഞ മഞ്ഞി൯ പതയില്പ്പിന്നവ 
കിതപ്പുമാറ്റുന്നു. 

കാലം തണുത്തുറഞ്ഞ ഹിമാലയ 
ശൈലശൃംഗങ്ങള്, 
മുഴങ്ങുമവരുടെ ഹൂങ്കാരങ്ങള് 
തിരിച്ചു മൂളുന്നു. 

അവരുടെ രണഭേരികളുടെ മുന്നില് 
തുഷാരമുരുകുന്നു, 
അവരുടെ വരണ്ട കണ്ണില് സമതല 
ഭൂമികള് തെളിയുന്നു. 

വേദം വേരുകളോടിയ വേദാ-
വതിയുടെ തീരങ്ങള് 
ഒഴി,ഞ്ഞുണങ്ങീ സിന്ധൂ നദിയുടെ 
സസ്യശ്യാമളത. 

ഒഴുകും നദിയുടെ നടുവില്ക്കുമ്പിള്-
ക്കൈയ്യില് തെളിനീരില്, 
പ്രണവം ജപിച്ചെറിഞ്ഞ കറുത്തവ-
രൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നു, 

ഉരുക്കിലൂറിയൊലിക്കും ചുവന്ന 
ചോരത്തുള്ളികള്ത൯, 
തിളയ്ക്കുമെണ്ണക്കൊഴുപ്പിലൊരു 
സാമ്രാജ്യമുയരുന്നു. 

പിന്നെയുമവരുടെ സമരോല്സുകരാം 
കുരുന്നു തലമുറകള്, 
സാഗരവീചികള് മുറിച്ചു മാറ്റി-
ത്തുഴഞ്ഞു പോകുന്നു. 

കടലി൯ നടുവില് പ്രൗഢം പൊരുതിയ 
ചാവേ൪പ്പടയുടെ നേ൪, 
ഒളിയമ്പുകളുടെ തന്ത്രം മെനഞ്ഞു 
സൈന്യ വിന്യാസം! 

കാലം കടന്നുപോകിലുമവരുടെ 
കൂലിപ്പട്ടാളം, 
രാമായണങ്ങളെഴുതാ൯ മഹാ-
രണങ്ങള് ചമയ്ക്കുന്നു.  

എട്ടു്

കനിഞ്ഞു തെളിനീ൪ നിറയും ഗ്രാമ-
ക്കുളങ്ങളിടിയുന്നു,
ഉരുക്കുവാതില്പ്പാളികള്പാകിയൊ-
രമ്പലമുയരുന്നു.

പ്രഭാതനേരത്തുടുപ്പിലമ്പല-
മതീവമനോഹരം,
എങ്കിലുമവിടെസ്സന്യാസികളുടെ 
പല്ലക്കണയുന്നു.

അരാധിക്കാനാശയമില്ലാ-
ത്തവ൪ക്കു നേതൃത്വം! 
-തെളിഞ്ഞ പുഴയോരത്തെക്കുളിരിലൊ-
രാശ്രമമുയരുന്നു.

സ്വ൪ണ്ണത്തൂലിക ചെല്ലക്കൈകളി-
ലണിഞ്ഞ ഗോപികമാ൪, 
തെരുവില്ക്ക്രുഷ്ണ ജയന്തികള് പാടി-
ത്തക൪ത്തു നീങ്ങുന്നു. 

പ്രളയം, ഭൂമിപിടിച്ചു കുലുക്കിടു-
മിടിയുടെ തുടിമേളം, 
ഒറ്റയ്ക്കാലില മേലൊരു ദൈവ-
മൊളിച്ചു കടക്കുന്നു. 

മനുഷ്യ൪ നീട്ടിവിളിച്ചാല്ക്കേള്ക്കാ-
ത്തേതോ വിജനതയില്, 
തങ്കത്താഴിക മണിമേടകളില് 
കൊഞ്ചിക്കുഴയലുകള്.

പള്ളിയുറക്കച്ചടവില്,സ്സുരസു-
ന്ദരിയുടെ പൂമടിയില്, 
സൃഷ്ടിസ്സുസ്ഥിതി സംഹാരങ്ങള് 
തപ്പിത്തടയുന്നു.

അവ൯റ്റെയമ്പലനടയില്ത്തംബുരു 
മീട്ടിയ വിദ്വാന്മാ൪, 
അരയ്ക്കുതാഴെത്തള൪ന്നിരുട്ടില് 
കമ്പികള് കോ൪ക്കുന്നു.

അവ൯റ്റെയറകളിലുറഞ്ഞുതുള്ളി-
ക്കുഴഞ്ഞ കുമാരിമാ൪, 
അഴുക്കുചാലി൯ കരയില്പ്പിന്നവ-
രുറക്കമുണരുന്നു.

ഒരൊറ്റവറ്റും തിന്നാത്തവനവ-
നുച്ചശ്ശീവേലി, 
ഒരൊറ്റകല്ലും കെട്ടാത്തവനായ് 
വെണ്ണക്കല്മാടം.

ഒരൊറ്റമേഘക്കീറും തെളിയാ-
ത്തൊരുനീലാകാശം,
ഒരായിരം പൂത്തിരികള് കത്തി-
ച്ചോമന നക്ഷത്രം.

നൂറുകടല്ക്കാക്കകളുടെ ക്രൌര്യ-
മുറങ്ങും കടല്പ്പുറം, 
നൂറുകണക്കിനു ചാളത്തടികള് 
നിരന്നുറങ്ങുന്നു.

നിറഞ്ഞു സ്നേഹമുല്യ്ക്കും ഹൃദയം 
നീലസമുദ്രം പോല്, 
നിലാവുപൊട്ടിയൊലിച്ചെങ്കിലുമാ 
നിറങ്ങളുലയുന്നു.

പതഞ്ഞുപൊങ്ങിയ കടലല പൊട്ടി-
ച്ചിരിച്ചു പി൯വാങ്ങി:
ഗ്രാമത്തിന്നൊരു ഹൃദയം പണിയു-
ന്നാരു മണല്ത്തരിയാല്?

ഒ൯പതു്

നിശ്ചലഹരിതപ്പുതപ്പിലെണ്ണ-
പ്പനകള്പതറുന്നു, 
വിസ്ത്രുതമാകാശത്തി൯ ചരിവില് 
പറവകള് മറയുന്നു.

വല്ലപ്പോഴും വിളഞ്ഞ വയലി൯ 
മ൪മ്മരമേല്ക്കാനും,
വല്ലപ്പോഴും നിറഞ്ഞ പുഴയുടെ 
മന്ത്രം കേള്ക്കാനും,

നടന്നുപോയിടുമിടവഴിയെല്ലാ-
മിരുട്ടു മൂടുന്നു; 
മാനത്തെക്കനലടുപ്പിലാരോ 
മഞ്ഞു പുരട്ടുന്നു.

കാലത്തി൯റ്റെ കുറുക്കേയോടി-
ക്കാലുകള് കുഴയുമ്പോള്, 
ഒരുതിരയുടെമേലൊരു തിര വന്നെ൯ 
കാലടി കഴുകുന്നു. 

ഒരിക്ക,ലൊഴുകും വഴികള് ചെറുത്തൂ
പാറക്കൂട്ടങ്ങള്, 
തക൪ത്തു പൊങ്ങിയ തലകള് കാലവു-
മോളപ്പാത്തികളും. 

ചരിഞ്ഞു ചെങ്കുത്താം പാറകളില് 
പളുങ്കുമണിചിതറി, 
പതനമുഖത്തെപ്പൊതിയും ചില്ല-
ക്കരങ്ങള് താരാട്ടി,

ഇരമ്പി താഴേയ്ക്കിറങ്ങിയെങ്ങോ 
മറഞ്ഞു ജലപാതം; 
ഇരുന്നു പിന്നെയുമിരുട്ടില് ഞാനാ 
നിലാവെളിച്ചത്തില്.

"കാണുക, കണ്ണു കൊതിയ്ക്കുക, കൈയ്യി-
ലൊതുക്കുക-യതുമാത്രം 
അരുതരു"തെവിടുന്നാരോതുന്നീ-
യനുഭവമന്ത്രങ്ങള്? 

വിശാലവനഭൂമികളും പുഴയും 
വിതച്ച വയലുകളും, 
വിശ്വമുടുപ്പുകള് കഴുകിയുണക്കും 
വിമൂക പ൪വ്വതവും, 

സുതാര്യമാം മഞ്ഞണിഞ്ഞു സുന്ദര 
സുഷുപ്തിയാവുന്നു; 
വിളക്കണച്ചു കിടന്നൂ മാന-
ത്തൊഴുകും മേഘങ്ങള്. 

ഒരൊറ്റ ജീവിതമതുമതിയുലകി൯ 
വെണ്മകള് കണ്ടു മടങ്ങാ൯, 
എങ്കിലുമെന്തിനു കേഴുന്നെ൯മന-
മെല്ലായുഗവും കാണാ൯?


കുറിപ്പു്:

1982 ല് ഇതി൯റ്റെ രചന പൂ൪ത്തിയായി. 1984 ല് ബഹു: കേരള ഗവ൪ണ്ണ൪ (ശ്രീമതി. ജ്യോതി വെങ്കട ചെല്ലം) ഇതിനു് കേരള സ൪ക്കാരി൯റ്റെ പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി നല്കി. ഇതിലേയ്ക്കു നയിച്ച സംഭവവികാസങ്ങള് അന്യത്ര ചേ൪ത്തിട്ടുണ്ട്. അല്പ൯മാരും അധികാര ഗ൪വ്വിഷ്ടന്മാരുമായ സ൪ക്കാ൪ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ അസഹിഷ്ണ മനോവ്യാപാരങ്ങള് ഇവിടെ പരാമ൪ശിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല.

ഉത്സവലഹരിയെന്ന ഈ പുസ്തകത്തി൯റ്റെ മുഖവുര ഒരു ദീ൪ഘലേഖനമായി പ്രത്യേകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്- എഡിറ്റ൪.

Images for this poem:







  



No comments:

Post a Comment